مفهوم حس تعلق به مکان و عوامل تشکیل دهنده آن
مقدمه
محیط از جنبه های کالبدی و اجتماعی به صورت توامان ساخته شده است. انسان ها مکان های اطراف خود را خلق می کنند ومکان مستقل از انسان معنا ندارد. رابطه بین انسان و مکان رابطه ای سوداگرانه است .افراد چیز های مثبت و منفی را از محیط گرفته و یا به آن پس می دهند. این بده و بستان بر محیط و انسان تاثیرگذار است.
امروزه در جهانی زندگی میکنیم که انسانها در کلینیکها به دنیا میآیند و در بیمارستانها میمیرند؛ جهانی که در آن موقعیتهای تفننی و غیرانسانی دایما افزایش مییابند؛ جهانی که در آن شبکه متراکمی از وسایل ارتباطی متنوع و متعدد و در فضاهای متفاوت و متضاد توسعه مییابند و در عین حال چنین فضاهایی، آکنده از انسانها هستند؛ انسانهایی که دایم در حال جابهجایی از مکانی به مکانی دیگرند و شاید آنقدر جابهجا میشوند و مکانهای متعدد را تجربه میکنند که احساس «لامکانی» میکنند. جهانی که به این ترتیب به فردیت منزوی، به حالت موقت و به روزمرگی سپرده شده است، موضوعات جدیدی را در برابر ما قرار میدهد که قابل تامل و تفکر هستند.
از جمله این موضوعات این است که
مکان من در این فضاها کجاست؟
و به کدام مکان تعلق دارم؟
حس مکان و احساس تعلق به مکان از موضوعات مورد بحث در علوم مختلف از جمله معماری، جغرافیای انسانی، برنامهریزی شهری، برنامهریزی روستایی، جامعهشناسی و بالاخص قومشناسی سیاسی است.