کیفیت زندگی زناشویی یکی از مهم ترین عواملی که بر بقاء دوام و رشد خانواده اثر می گذارد ،روابط سالم و مبتنی بر سازگاری و تفاهم بین اعضاء به خصوص زن و شوهر است . رضایت زناشویی ، به عنوان یکی از مهم ترین عوامل اثرگذار بر عملکرد خانواده است(سینها و مکرجی ،1999). بنابراین برای یک ازدواج رضایت بخش زن و شوهر نیازمند برقراری ارتباطی مؤثر و کارآمدند(یالسین وکاراهان ، 2017). ارتباط یک متغیر اساسی در درک عملکرد زناشویی است و شامل فرآیندی است که در آن زن و شوهر چه به صورت کلامی و غیر کلامی در قالب گوش دادن ، مکث ،حالت چهره و ژست های مختلف به تبادل افکار و احساساتشان می پردازند(رسولی، 1380). در این زمینه پژوهش های بسیاری نشان می دهند ، ارتباط زناشویی پیش بینی کننده قوی در مورد کیفیت زناشویی است (گاتمن