ﺑﻜﺎر ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ  و رﺷـﺘﻪ ﭘﺰﺷـﻜﻲ و رﺷـﺘﻪ هـﺎی  واﺑـﺴﺘﻪ ﺑـﻪ ﺁن را در ﺧـﺪﻣﺖ ﻗﺎﻧﻮن ، ﭘﺰﺷﻜﻲ  ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ  ﻣﻲ ﻧﺎﻣﻨﺪ  آﻪ اﺳﺘﻔﺎدﻩ  از ﺁن  ﻣﻮﺟﺐ  هﺮ ﭼـﻪ ﺻـﺤﻴﺢ ﺗـﺮ اﺟـﺮا ﺷـﺪن

ﻋﺪاﻟﺖ ﻣـﻲ ﮔـﺮدد . در ﺗﻤـﺪﻧﻬﺎی اﺑﺘـﺪاﻳﻲ آـﻪ ﺟﻮاﻣـﻊ ﺑـﺸﺮی ﺑـﻪ ﺻـﻮرت ﻗﺒﻴﻠـﻪ ای ﺑـﻮدﻩ ﻣـﺮدان روﺣﺎﻧﻲ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ آﺮدﻧﺪ و در ﻣﻮاﻗﻊ ﺿﺮوری داوری و ﻗﻀﺎوت ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ اﻳﻦ اﻓﺮاد ﺑـﻮدﻩ و ﻃﺒﻌﺎ روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺒﻴﺒﻲ آﻪ ﻗﻀﺎوت هﻢ ﻣﻲ آـﺮد ﭘﺰﺷـﻚ ﻗـﺎﻧﻮﻧﻲ ﻧﻴـﺰ ﺑـﺸﻤﺎر ﻣـﻲ رﻓـﺖ . ﺑﻌـﺪهﺎ ﻃﺒﺎﺑﺖ از روﺣﺎﻧﻴﺖ ﺟﺪا ﺷﺪ . در ﺗﻤﺪن ﺑﺎﺑﻞ ﻗﺪﻳﻢ ، ﺣﻤﻮراﺑﻲ در ﺣﺪود ٢٢٠٠ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ از ﻣﻴﻼد ، ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﻣﺸﺮوﺣﻲ ﺗﺪوﻳﻦ آﺮد آﻪ ﺑﻪ ﭘﺰﺷﻜﻲ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ و ﻧﻈﺎم ﭘﺰﺷـﻜﻲ در ﺁن ﺗﻮﺟـﻪ ﺧﺎﺻـﻲ ﺷـﺪﻩ ﺑﻮد . در دوران او ﭘﺰﺷﻜﺎن ﺧﺎﺻﻲ از ﻃﺮف دوﻟﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ وﻇﻴﻔﻪ ﭘﺰﺷـﻜﻲ ﻗـﺎﻧﻮﻧﻲ را ﺑﻌﻬــﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧــﺪ . در ﻣــﺼﺮ ﺑﺎﺳــﺘﺎن ﻗــﻮاﻧﻴﻦ ﻣــﺪرﻧﻲ ﺑــﺮای ﻃــﺐ ﻗــﺎﻧﻮﻧﻲ ﭘﺰﺷــﻜﻲ وﺟــﻮد داﺷــﺖ و ﭘﺰﺷﻜﺎن ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ رﻋﺎﻳﺖ ﻣﻮازﻳﻦ ﻃﺒـﻲ آـﻪ در ﻣـﺪارس ﭘﺰﺷـﻜﻲ ﺑـﻪ ﺁﻧـﺎن درس دادﻩ ﻣـﻲ ﺷـﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ . در ﻳﻮﻧﺎن ﭘﺰﺷﻜﻲ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ اﻧﺪآﻲ دﻳﺮﺗﺮ از ﺳﺎﻳﺮ ﺟﻮاﻣـﻊ ﺑﺎﺳـﺘﺎﻧﻲ ﻧﻈﻴـﺮ اﻳـﺮان ﻣـﺸﺮوع ﺑـﻪ رﺷﺪ آﺮد وﻟﻲ ﺑﺎ ﻇﻬﻮر ﭘﺰﺷـﻜﺎن ﻧﺎﻣـﺪاری هﻤﭽـﻮن ﺳـﻘﺮاط ، ﻃـﺐ ﭘﻴـﺸﺮﻓﺖ زﻳـﺎدی ﻧﻤـﻮد وﻟـﻲ ﺗﺸﺮﻳﺢ و آﺎﻟﺒﺪ ﮔﺸﺎﻳﻲ ، ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲ رﻓﺖ و ﻣﻤﻨـﻮع ﺑـﻮد  روﻣﻴـﺎن ﻗـﺪﻳﻢ در ﻃـﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺎدی ﻧﻤﻮدﻧﺪ و ذآﺮ ﺷﺪﻩ اﺳـﺖ ژوﻟﻴـﻮس ﺳـﺰار ﭘـﺲ از ﺑـﻪ ﻗﺘـﻞ رﺳـﻴﺪن ﻣـﻮرد

ﺗﺸﺮﻳﺢ واﻗﻊ و ﻋﻠﺖ ﻓﻮت ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﻲ واﻗﻊ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .