من هزاران طلوع دیده ام  اما دلم گرفته است

برای کارگران ،  که شبانگاهان گرد

آتش ، غم
غربت به پیمانه نوای نی تقسیم میکردند.

پیرمرد صاحب قهوه خانه برای هر کدام از کارگران پل از قوطی حلبی روغن ها ،  قلکی ساخته بود.

کارگران ولایات دور، خسته از پیکار با کوههای سرسخت البرز با اندوه غربت بر دل، دلتنگ اهل و عیال،دسترنج ماهانه خود را به او می سپردند تا برایشان به امانت نگاه دارد .

اما خبر هر حادثه قلب پیرمرد را می فشرد . باز کارگری جان سپرده است ، باز اهل و عیالی که چشم به راه خواهند ماند و قلکی که هیچگاه باز نخواهد شد